ای که زمان عمر ما نکشید و زمانه برفتوان گه مانند گلی بر سر دار ما نشستای که جز من گلی بر مزارم نشست با تو ای گل دست کیست که بر مزارم نشست

زنده گی بی رحم است؛درد با ترس.ابرهای سیاه و خیابانی بارون خورده و سرد، که امیدش به آغوشی گرم نیست.چسبیده به شیشه های اتوبوس از درد تنهایی،که تنها طعم تلخ این همه راه است...

نگام می کنه و میگه نرمال نیستی.می خواستم برگردم و تو روش بگم می دونم،مگه نمی دونستی کسایی که چند تا شخصیت دارن اینطوری ان ،مگه نمی دونستی یه آدم دیوونه که تازه از دیوونه خونه برگشته اینطوریه،مگه نمی د